TACHANAT 's World: November, 2007

November 26

คืนอันเป็นนิรันดร์

เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว

เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด

มองไปรอบกาย หัวใจก็พลันหวาดกลัว ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที

จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันจะฉายในวันต่อไป

แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

เมื่อทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ

เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ

ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านพ้นไป

ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่านเพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์

วันคืนต้องผ่านนั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์